De 5e "meet your Friends" vriendendag was wat mij betreft een groot succes. Ik heb genoten van het enthousiasme, de fijne gesprekken en de blije gezichten van onze vrienden.
Tijdens de wandeling passeerde we veel mooie oude knotwilgen - mijn favorieten bomen.
Tja... die moesten er natuurlijk wel eventjes op met een Pep Ventosa in High Key.

Een prachtige majestueuze vogel die oooo zo snel voorbij scheert met zijn grote vleugels.

Altijd genieten van die machtige grote vleugels, zeker vlak voor ze landen.
Het ziet er altijd zo "traag" uit, maar dat is het zeker niet.

Een vlucht goudplevieren is van verre al te herkennen aan hun vlieggedrag. Prachtig in formatie, minstens zo spectaculair als een zwerm spreeuwen.

Canadese ganzen op een creatieve manier gefotografeerd met een langere sluitertijd.
Doel was de gracieuze vleugel bewegingen op een dynamische manier vast te leggen.

Ik vind ze zo ongelooflijk gracieus en oef..... wat kunnen ze snel vliegen en vooral duiken met die machtige grote vleugels.

Deze bloemetjes zie je op het moment weer veel, echte lente bloeiers.

De spanwijdte van een knobbelzwaan kan wel 2.40 meter bedragen. Bij de landing is dit goed te zien. Met dank voor de tips van de moderatoren een verbeterde versie ingestuurd

Lepelaar in de vlucht.
Blijft machtig om te zien zo vlak boven je hoofd.

Dit nest met jonge lepelaars is vanaf een fietspad zichtbaar en er heeft dus geen verstoring plaatsgevonden. De vogels doen gewoon de hele dag hun eigen ding.
Twee weken geleden waren het nog doorzichtige vleugels met wat slagpennen, nu al best groot, wat groeit dat spul ongelooflijk snel.
Of hier het jong in toom gehouden moest worden, of dat er gepoetst werd was me niet duidelijk, maar het was wel even een mooi moment om die nieuwe vleugels gespreid te zien.
Overigens wordt zo'n nest op een gegeven moment best klein voor twee volwassenen en 3 peuters.

School sardines die als één samenwerken om niet gepakt te worden door een roofvis.

Een bloemen explosie op een zonnige dag

Close-up van een bloemknop van een hoogstam appelboom.
Geen klassiek beeld, maar een abstract lijnenspel.

Pep Ventosa van 9 beelden in de camera van een bloeiende appel boom met koolzaad in de Betuwe.

Foto gemaakt met de Helios.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

De lensbaby weer tevoorschijn gehaald en met de lenteklokjes zitten spelen.

Deze ochtend, was het 'weer' aangenaam om opstap te gaan. Het had gesneeuwd en er waren me geen mensen voor geweest.
Wat ook weer een mooie gelegenheid gaf om allerlei andere dieren sporen te zien.

Het idee was eenvoudig:
even badderen.

Niet te veel opvallen,
gewoon meedrijven met wat er al is.

Zoals een badeendje dat doet.

Er zit iets rustgevends in dat soort bescheidenheid.
Kleine bewegingen en nauwelijks waarneembaar.

Hij begreep het principe.
Alleen niet de uitvoering.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

Berkenboom tijdens de herfst.
Single opname als High Key.

Het is alweer dik twee maanden geleden dat het winters weer was in nederland..was wel een mooie aangelegenheid om er met de camera erop uit te trekken en (veel) foto,s te maken want dit komt niet zo heel vaak meer voor en gezien de vele voetsporen in de sneeuw dachten er meer mensen er ook zo over .

Heerlijk dat voorjaars weer en dan al die stinzeplantjes die de grond uit ploppen.
Tja... bosanemonen blijven toch een guilty pleasure van mij.
Macro met een macro objectief,.... nee dat is niet een must, soms gaat het met een telelens van 400 mm ook fantastisch.

Toch maar weer letterlijk en figuurlijk een knieval gemaakt voor de bosanemonen, gewoon omdat ik ze zo mooi en fragiel vind. Voor een eerste keer weer macro, sinds lange tijd, oef.... dat is wel weer even wennen, zeker om weer op te staan staan nadat ik in allerlei bochten op de grond gelegen en gezeten heb. Behoorlijke spierpijn dus. Maar ik klaag niks hoor, het was weer een goede workout en de resultaten ben ik blij mee. Er komen denk ik wel 10 mooie beelden uit deze serie.  Gemaakt met een 50 mm Meyer Gorlitz Oreston met volle openen van F/1.8 en 20 mm tussen ring.

Halverwege de maand wordt het toch wel eens tijd om mee te gaan doen aan het maandthema van mijn favoriete onderwerp: bomen. Dit is een meervoudige belichting in de camera, waaraan verder amper iets bewerkt is. Het blijft toch intrigerend en leuk om zelf je eigen nieuwe "werelden" te creëren, door gebruik te maken van deze techniek.

De boom en haar eigen schaduw in 1 beeld dat door de lijnen een grafisch karakter krijgt. De schaduw is extra groot omdat meer dan de helft van het grasveld een dijk is en dus omhoog loopt. Heb het beeld gelijkgetrokken met de dijk want dat komt optisch het best uit. Dijk is niet 100% recht en ook de boom groeit krom (naar het licht toe). Aan de onderzijde van de stam het gaas tegen de bevers.

Bevers richten veel schade aan in onze wijk. Hier een stukje naast het spoor. Een boom doorgeknaagd valt op een andere boom die hierdoor horizontaal verder moet groeien. Door de veerkracht van de natuur lukt dat aardig want heeft mooie bloesem gekregen. Vandaag opnieuw gefotografeerd met zon met een flinke laag saharazand om het licht wat te dempen.

Bij deze abstracte foto is het vast gemakkelijker te zien wat het onderwerp is. Dat is nu juist het leuke van abstract, het hoeft niet altijd volledig onherkenbaar te zijn. Zolang het maar intrigeert en associaties oproept. Het kleurenspel en de lijnen en vlakken vind ik daar persoonlijk het meest belangrijk min.