Een beetje verlegen papegaaiduikertje op het eiland Lunga, Schotland. Langzaam kwam ie naar me toegelopen (ik zat daar alleen) en stopte. Ik 2 passen achteruit, hij 2 passen vooruit. En nog een keer, en nog een keer. Tot ik ver genoeg opzij ging en hij even over m'n jas ging lopen. Toen was het weer goed en kreeg ik m'n winterjas terug. Winterjas in de zomer? Zekers. We kwamen aan met regen en kou. Wist toen nog niet dat het een aardige dag ging worden. Schotland heeft inderdaad 4 seizoenen per dag...

Deze zwarte zeekoet heeft de muur verruild voor een laag piertje vlak bij, waar de eb een dik bed van goudbruin wier heeft blootgelegd. Dit is de ideale plek om na het vissen even op te drogen en te rusten. Tussen het goudbruine wier valt hij met zijn strakke, zwarte silhouet en de kenmerkende witte vleugelspiegel direct op, compleet met een ingetogen Mona Lisa-lachje in zijn snavelhoek.

Ochtend in Oban. Terwijl de haven tot leven komt, zit deze zwarte zeekoet in zijn vaste nestnis in de zeekade. De kolonie gebruikt de gaten en afwateringspijpen in de muur als veilige broedplaats. Met zijn snavel wijd open laat hij een typische, hoge fluittoon horen; de knalrode binnenkant van zijn bek steekt prachtig af tegen het gitzwarte zomerkleed.

Lunga staat bekend om zijn fotogenieke zeevogelkolonies. Hoewel de papegaaiduikers vaak de show stelen, vormen de alken (Alca torda) een even elegant onderdeel van de kliffen. Buiten het broedseizoen leven ze solitair of in kleine groepen op open zee; voor het broeden zoeken ze de steile rotspartijen van Lunga op.

De oeverloper herken je direct aan zijn zenuwachtige gedrag. Zodra hij landt of stilstaat op een rots, begint hij onophoudelijk met zijn achterlichaam omhoog en omlaag te wippen. Biologen vermoeden dat deze constante beweging hen helpt om diepte te schatten en bewegende prooien tussen de branding beter te timen. Hier gunt hij zichzelf heel even een pauze, afstekend tegen het felgele korstmos.

Met zijn knaloranje poten is de tureluur een opvallende verschijning, maar hij staat vooral bekend als de alarmbel van de Schotse kust. Hij is extreem alert en heeft een luide, schelle roep. Zodra hij onraad ruikt (of een fotograaf opmerkt), slaat hij direct luidruchtig alarm. Daarmee waarschuwt hij onbedoeld alle andere vogels én otters in de buurt, die er vervolgens vandoor gaan.

Hoewel het biologisch gezien zoetwaterotters zijn, leven de otters op Mull grotendeels in de zee. Maar omdat ze de dikke speklaag van een échte zeeotter missen, moeten ze na elke zoute duik op zoek naar een zoetwaterstroompje. Spoelen ze dat zout niet snel uit hun vacht? Dan verliezen ze hun isolatie en krijgen ze het ijskoud! Omdat ze extreem schuw zijn is het een enorme uitdaging om het dier vast te leggen, in mijn ogen is er ruimte voor verbetering (dus ik zal nog een keer terug moeten)!

Het verenkleed is identiek, maar de dames zijn de baas: vrouwtjes zijn tot wel 30% groter en wegen makkelijk 6 kilo, tegenover 4 kilo bij de mannetjes. Een extra massieve snavel verraadt vaak een vrouwtje. Dit is waarschijnlijk een vrouwtje.

Met een spanwijdte tot 2,4 meter heeft de zeearend de bijnaam 'de vliegende deur'. De vleugels zijn enorm breed en rechthoekig, met diepe, vingervormige veeruiteinden voor maximale lift. Vroeger compleet uitgestorven in Schotland, maar dankzij een succesvol herintroductieprogramma met jonge arenden uit Noorwegen en Denemarken weer helemaal terug. De huidige populatie heeft dus sterke Scandinavische genen.

Zeearenden jagen op vis en watervogels, waarbij ze prooien tot wel 4 kilo kunnen wegliften. Tijdens deze reis van Nature Talks varen we met een schipper die gecertificeerd is volgens de lokale Schotse natuurrichtlijnen. Zodra een zeearend boven het ‘loch’ hangt, wordt er een zelfgevangen vis in het water gegooid om de spectaculaire duikvlucht van dichtbij uit te lokken.

Tegen begin augustus, wanneer de jonge vogels sterk genoeg zijn om uit te vliegen, verlaat de hele kolonie het eiland weer. Dan keert de rust op Lunga terug, tot het volgende voorjaar. Het was een feest om kennis te maken met deze prachtige vogels.

De vogels zijn bijzonder relaxed. Omdat er op Lunga nauwelijks natuurlijke vijanden op de grond zijn, tonen ze opvallend weinig angst en laten ze zich van verrassend dichtbij observeren.

Echte zandspiering-specialisten: de ouders vliegen af en toe kilometers ver de zee op om voedsel te zoeken. Dankzij kleine stekeltjes aan het gehemelte kunnen ze met gemak tien tot twintig glinsterende zandspieringen tegelijk in hun snavel klemmen zonder er eentje te verliezen.

In tegenstelling tot veel andere zeevogels die op kale rotswanden broeden, graven papegaaiduikers diepe holen in de met gras bedekte hellingen. Hier legt elk koppel (ze blijven hun leven lang samen) één enkel ei.

Lunga is een onbewoond, groen eiland ten westen van het eiland Mull (Schotland). In het voorjaar verandert het in een gigantische kraamkliniek voor duizenden papegaaiduikers. Na een winter op de open Atlantische Oceaan keren ze in april massaal terug naar de Schotse kust om te broeden. Ik was er midden juni met Nature Talks; een geweldige ervaring!

De golven komen binnen op de ruige rotskust van Schotland. Met op de achtergrond Split Rock.

Na een duik om een vis te vangen gebruikt de visarend zijn machtige vleugels om zich, met de gevangen vis, weer uit het water te werken.

De glanzende natte rode rotsen zijn een mooi onderwerp bij de ruige Schotse kustlijn.

Zoals je dat mag verwachten hadden we in Schotland wisselende weersomstandigheden en dat is voor fotografie alleen maar gunstig. Zou ik dit bomenrijtje bij helder weer gefotografeerd hebben, dan waren de bomen helemaal weggevallen tegen de achtergrond, terwijl die nu door de mistige omstandigheden mooi vaag en rustig is.

Loch Tulla - West Shore.
Een dag vol verrassingen qua weer zoals Schotland hoort te zijn.
De windstilte en de spiegeling waren hier een dikke bonus.

Het water stroomt over de rotsen bij de waterval en er ontstaan kleine watervalletjes. Een van de vele mooie locaties tijdens mijn fotoreis naar Assynt in Schotland.

Eén ochtend tijdens onze Schotland-reis was het behoorlijk mistig, hoe hoger we kwamen, hoe dichter de mist. Dus geen foto's van de highlands want die zagen we niet, maar dat bood natuurlijk weer hele andere mogelijkheden want mist geeft altijd een fijne sfeer.

In de onherbergzame streek Assynt van Schotland kunnen er bomen groeien op een eilandje van een meer hoe klein deze ook zijn. Gemaakt tijdens een fotoreis.

Na een mooie sightseeing rond Loch Leven besloten we onderweg naar ons huisje nog een laatste stop te maken bij Glencoe Lochan. Dat was een goede beslissing, het was vrijwel windstil en de bomen in hun herfstkleuren weerspiegelden prachtig in het meer.

Bij deze abstracte foto is het vast gemakkelijker te zien wat het onderwerp is. Dat is nu juist het leuke van abstract, het hoeft niet altijd volledig onherkenbaar te zijn. Zolang het maar intrigeert en associaties oproept. Het kleurenspel en de lijnen en vlakken vind ik daar persoonlijk het meest belangrijk min.

Veel bewolking en regen verwacht je in Schotland, niet zo'n knalblauwe lucht! Maar dat was gelukkig maar een paar keer. Ik probeerde hier recht tegen de zon in iets te toen met die laaghangende bewolking tussen de bergen, en precies op dat moment verschenen er twee mensen in beeld, puur toeval, maar ze leken te poseren als volleerde fotomodellen ;-) 

Allerlei patronen ontstaan in het zand als de zee zich terugtrekt bij eb. Gezien op het strand van Luskentyre Beach op het eiland Lewis and Harris van Schotland.

Net als Brigitte heb ik op deze plek enorm veel foto's gemaakt, we hadden hier ook echt veel geluk. Het was er druk, want het was zondagmiddag. Toen we aankwamen kregen we te maken met bussen vol met Japanners. Precies toen het eindelijk rustiger werd viel het zonlicht gedurende pakweg een half uur prachtig over de bergrug, daarna was de show voorbij. Ik wilde niet een foto plaatsen die teveel lijkt op die van Brigitte, heb daarom gekozen voor dit panorama van enkele verticale beelden.

Brigitte plaatste onlangs haar foto van de Three Sisters bij Glencoe. Hier mijn versie, we maakten onze foto's vrijwel gelijktijdig, maar ze verschillen behoorlijk, Deze foto bestaat uit een panorama van 5 verticale beelden en van elk van die 5 foto's maakte ik 5 belichtingen die ik samenvoegde omdat het dynamisch bereik van de camera de grote verschillen in helderheid niet kon overbruggen. In de nabewerking heb ik de nadruk gelegd op de herfstkleuren en het zonnige moment.

Wat was het genieten van dit uitzicht die ochtend samen met Loes. De lichtval, het weer, weinig wind, alles was gewoon perfect. Het heeft resulteert tot een serie met flink wat opnames van deze plek, je wist gewoon niet waar je moest kijken, zo mooi was het. Dit is mijn eerste beeld van deze plek, toch wel een van mij favorieten van deze prachtige reis samen.