Al een poosje zijn 2 pimpelmezen het houten huisje aan het verbouwen om er eventueel in te trekken voor gezinsuitbreiding. Op een gegeven moment gaat het vrouwtje dan het mannetje checken op goede vader skills. Ze beweegt dan snel met de vleugels alsof ze een babyvogeltje is. Het is dan de bedoeling dat het mannetje haar eten komt geven. Hij wordt dus al opgevoed door het vrouwtje om het straks goed te doen.

De verwelkte bos bloemen van het jubileum van m'n man. Ik had hem al gewaarschuwd deze vooral niet weg te gooien, want verwelkt en verdroogd zijn die bloemen veel mooier. Met een ICM kun je immers de kleuren weer helemaal terughalen.

De boom en haar eigen schaduw in 1 beeld dat door de lijnen een grafisch karakter krijgt. De schaduw is extra groot omdat meer dan de helft van het grasveld een dijk is en dus omhoog loopt. Heb het beeld gelijkgetrokken met de dijk want dat komt optisch het best uit. Dijk is niet 100% recht en ook de boom groeit krom (naar het licht toe). Aan de onderzijde van de stam het gaas tegen de bevers.

Bevers richten veel schade aan in onze wijk. Hier een stukje naast het spoor. Een boom doorgeknaagd valt op een andere boom die hierdoor horizontaal verder moet groeien. Door de veerkracht van de natuur lukt dat aardig want heeft mooie bloesem gekregen. Vandaag opnieuw gefotografeerd met zon met een flinke laag saharazand om het licht wat te dempen.

Hoe een uitgebloeid boompje met een combinatie van groene en verdorde bladeren dankzij ICM een lenteachtig beeld kan worden.

Mooie vogel op een nog mooiere achtergrond/reflecties. Maar 't was geen held... Hij paradeerde rondom een andere aalscholver en liet zich goed zien aan haar. Heel stoer... totdat ie in het vaarwater kwam (letterlijk) van een gans; die werd boos en viel uit. De held nam gelijk de vleugels en keek niet meer om naar het vrouwtje dat gewoon achterbleef.

Nee, geen creatief experiment... dit is minimaal bewerkt. Een aalscholver in baltskleed komt net boven water en geeft me een paar kansen. Dit is een mislukte foto. Maar de reflectie is dat niet. De vogel kwam precies boven op het punt waar de zon een flatgebouw reflecteert en mooie kleuren geeft. Tussenin een klein eilandje met bomen die ook reflecteren. Het stille water krijgt golfjes en de kop van de vogel reflecteert daarin. Niveau en kleurtemp. wat aangepast.

Tijdens het uitlaten van de hond kwam ik een zilverreiger tegen. Grotere afstand, middenin de zon. Dat gaat nooit goed. Maar zag ook dat er een heel gezin die reiger ook had gezien, en stopten met de mobieltjes in de hand. Tsja, dan is het wachten tot ie mijn kant op komt vliegen, weg van al die mensen. Hij begon lopend door het water, maar er lag 2 m ijs langs de kant dus ging ie toch even op de vleugels.

Takken van diverse hangplanten die achter elkaar staan in ICM. Door een vloeiende beweging ontstaat een draperie.

Nog net voordat de sneeuw viel kon deze meerkoet een stukje schaatsen. Z'n schaduw is langgerekt door de late zon.

Een wannabe roofvogel? Zo laag vliegend over het weiland? Dit is een kokmeeuw boven het besneeuwde veld. Dacht altijd dat meeuwen wit zijn... maar door al die sneeuw zie je pas goed wat wit is. De meeuw is nu een kleurrijke vogel geworden.

Het in november gesnoeide trompetboompje kreeg een mooi druppelspoor toen de sneeuw bovenop aan het smelten was. Maar de druppel bevroor. Het boompje zelf gaf er een mooi geel tintje aan mee.

Deze eenden op de grens van het ijskoude water en het ijs. Durven ze erin te gaan? Nee. Na de foto keerden ze lopend terug naar de oever.

Een schilderijtje / per ongeluk gemaakte foto. Was bezig met scherpstellen en belichting bekijken op een zwarte meerkoet met zwart ijs en achtergrond. Kwam al tot de conclusie dat het echt niet kon. Maar koud en handschoenen aan dus druk per ongeluk op de ontspanknop; precies hetzelfde moment dat de meerkoet het water uit vloog het ijs op. Bij toeval scherp op de spetters. En wat zon gepakt zodat ik het wel een leuk schilderijtje vond.

Het riet langs de waterranden wordt hier in de stad altijd platgemaaid bij einde seizoen. Tenzij je net te klein bent. Deze eenzame stengel was te kort om geraakt te worden en dankzij het milde weer kreeg het alsnog de gelegenheid groot te groeien. Helemaal alleen langs het water in de zon; diezelfde zon scheen ook op een raam van een flat 50m verderop en weerspiegelde in het water achter de rietstengel.

Deze tijdelijke gast zwemt hier al een weekje rond. Foto genomen vanuit de blubber achter een struikje. De lage zon geeft een mooie gouden streep. Het nonnetje zelf houdt blijkbaar van het donker want in de lichtere stukken gaat ie niet zwemmen. Hij gaat dan ook niet zo op in z'n omgeving; je ziet 'm altijd. Over het algemeen een 'witte stip in de verte' want is best schuw.

Een ICM van de lisdodde. 't Is een heleboel proberen en met saai weer kun je zo fijn de pauze op het werk creatief invullen. De foto is m.i. herkenbaar gebleven.

De ultieme lichtpuntjes; dansende eendagsvliegjes in de zon. Ook dit weekend waren ze er nog. Laat in de middag in het laatste streepje zon dat nog over de dijk kon komen. Scherpstellen met de hand en grotendeels op de gok uiteraard. Was ik blij mee dat dat redelijk goed lukte. Je kunt zelfs zien dat een aantal beestjes rode 'onderdelen' heeft. Het plantje heb ik er bewust niet afgehaald; dat geeft m.i. wat diepte. Categorie heb ik macro ingevuld; maar met telelens gemaakt.

Mooie zonsondergang op de aankomstdag van onze vakantie. Camera op het hekje steunend wilde deze bladluis net vertrekken naar de zon. Maar opgepast voor het struikeldraadje (spinrag) op de haag.

Een paar meter zwemmen... en dan een tak van een dode boom die boven het water uitsteekt. Daar MOET ik bovenop zitten. Met precisie gesprongen en wat bijgestuurd met vleugels en staart een spetterend optreden.

Uitzicht van m'n hond op de hondendagopvang; die had vandaag een beter uitzicht dan ik (binnen). Zo'n prachtig gezicht wilde ik toch snel even vastleggen. Links zie je nog net een paar kleine lampjes van de file op de A2. Omdat dat zo miniem is heb ik geen 'mens en natuur' aangevinkt.

Rijd ik m'n burostoel even achteruit en kijk uit het raam; zit deze mus zich mooi op te tutten. Camera lag al op het buro dus dat ging snel. Het late middagzonnetje viel precies op haar kop. Als ze haar ogen open had gehouden had ze me kunnen zien want geen gordijnen en luxaflex omhoog. Soms heb je even mazzel.

De jonge mussen van dit jaar zijn al wat groter geworden; al zie je hier nog steeds wat pluisjes tussen het verenkleed. Na al die regen was die ene dag met zon een welkome afwisseling. Deze man mus is blijkbaar de hoogste in rang; hij mag op de hoogste tak zitten. En ik kreeg eindelijk de gelegenheid om een mus 'vrij' in mooi licht te fotograferen. Met dank aan de witte verbouwing van de overburen (mooie achtergrond).

Deze ICM van een haagbeuk heb ik gemaakt met veel wind en een grijsfilter. Zonder filter was ie 'aardig' maar mèt gaf het een fijnere sfeer.

Heel laat in de middag krijgen m'n tuinplanten nog net een beetje zonlicht (als ie wil schijnen dan). Met ICM kwam hier een beeld uit dat me aan voile doet denken; de keus in kleuren voor je nieuwe vitrages of zo. Vlnr zie je hier de stenen van het huis tegenover, een tuinpaal met takken van de moerbei, de moerbei zelf en een haagbeuk. Wonderlijk hoe die gewone dingen in iets moois kunnen veranderen.

Nog zo'n treurend takkenboompje in m'n tuintje; de moerbei. Heeft nog net wat blad in wat subtiele kleuren en vooral lange hangende takken. De kleur heb ik wat koeler gemaakt. Leuk om te doen dat ICM, maar je weet vooraf nooit wat het gaat worden.

Vandaag ook wat geprobeerd met ICM. Het boompje in de voortuin leende zich daar wel goed voor vond ik zelf. Recht(achtige) donkere takken met naalden die in herfstkleuren zijn. 2 Takken al geel waar het weinige licht op viel, de rest diverse kleuren groen/bruin. Deze week nog zal de boom wel kaal zijn.

Net of ie als winnaar uit de bus komt... Deze nog zeer jonge huismus (nestje van begin oktober) heeft blijkbaar nog wat kalk nodig; de schacht van de eksterveer wordt grondig ontdaan van alle kalk. Was wel komisch om te zien, want die veer is veel te groot om goed vast te houden. Ze is dan ook voorover gevallen over het pindakaashuisje waar ze op zit, maar liet haar 'prooi' niet zomaar afpakken door een ander.

Op deze dag viel het figuurlijke kwartje... de mussen snapten dat ze niet zouden verdrinken in het fonteintje. Een week of 6 ervóór had ik een omgekeerde bloempotschotel in de fontein geplaatst; net een cm onder het wateroppervlak. Maar ze durfden niet. Tot op deze dag dat een koolmeesje het even voor deed. Toen wilden ze ineens alle 30 ook es in bad. Je ziet hier de volgende alweer op het randje staan. Het mooie geel in het water is van een herfstkleur vijgenblad.

Pas laat op de middag ging deze huismus in bad. Het is dan zaak om snel weer op te drogen; natte vogels vliegen wat moeilijker/minder snel. En dus is dat gevaarlijk. Het takje waar nooit een vogel op zit (veel te dun) werd nu gebruikt om snel te kunnen drogen. Op deze foto drapeert de mus zichzelf als het ware om de tak heen en zet z'n veren uit.