2 opnames van een wilg langs het water samengevoegd in PS. De opnamen zijn van de spiegeling van een wilg in het water. 1 foto scherp op de boom, de ander scherp op alles wat op het water drijft. Beiden kregen een licht filter; 1 warm oranje en 1 koel blauw. Al deze contrasten samen leverden dit beeld op.

Op een kruising van 2 vijgenboomtakken heb ik een beschimmelde aardbei gelegd om te fotograferen. Door de zon zakte die schimmel al snel in elkaar en kwam die foto niet door de moderatie. Maar náást de aardbei ontstond een leuk effect en dat zie je op deze foto. De aardbei kwam uit de koeling en lag in de zon. Hierdoor ontstond een waterdampvlek op 1 tak. En best mooi om te zien. Tussen beide takken door zag je nog net het rood van de nieuwe rozenblaadjes. De foto heb ik in kleuren omgedraaid; vond het rood minder mooi. Toen ontstond deze.

Deze leukerd is 1 van de vaders van vorig jaar. In gedrag worden de kinderen zodra ze zelfstandig zijn, in onze tuin 'gedumpt'. De ouders gaan dan verder met hun eigen leven. De jongen van vorig jaar zitten hier de hele dag door. Ze slapen hier niet, maar zijn er toch ca. 4 uur per dag. En de jongen van vorig jaar zijn nog niet toe aan gezinsuitbreiding; ze zijn baldadig en maken wat ruzie. Op de foto spreekt de mus z'n kroost toe vanaf de carport van de buren. Ben benieuwd hoeveel nesten er dit jaar hier neergezet gaan worden; vorig jaar kwam ik op 29 mussen tegelijk.

Het koppeltje pimpelmezen in m'n voortuin is druk in de weer met de toekomstige gezinsuitbreiding. Het mannetje snapt inmiddels dat hij nu het vrouwtje moet voeren en doet dat regelmatig; al is het me nog niet gelukt daar een foto van te maken. Hier zoekt ie in de Japanse esdoorn naar insecten. Die zitten er heel veel. 2x per jaar is de esdoorn een walhalla voor mezen. Eind herfst leggen insecten eitjes in de oksel van het afgevallen blad en in de lente komt de nieuwe lichting daar ook weer uit. De pimpelmees houdt alles graag voor zichzelf; koolmees en staartmees wordt snel weggejaagd. Moeilijk om de foto te maken; stilhangen is er niet bij en het meesje gaat razendsnel alle takjes af. En voor de telelens was ie eigenlijk te dichtbij.

In de druppels regen op het rozenblaadje staan 2 bergen; een rode en een witte. Voor mij opvallend zijn de rode punten aan de blaadjes; die zie je alleen als ze nog jong zijn. Uiteindelijk worden ze donkergroen en kun je ze niet meer aanraken omdat ze erg scherp worden.

Bewust de foto zo genomen? Nee, natuurlijk niet. Dacht aan een rustige foto van een eend. En ineens vond een waterhoentje dat die eend te dichtbij kwam. Eendje vlucht, en komt dichtbij een gans. Die wijkt uit, en komt daarmee in het territorium van de buurmangans. Er zijn hier straten waar om de 50 meter een stel ganzen een nest probeert op te bouwen. Da's best druk en komt met een hoop lawaai.

2 Pimpelmeesjes hebben verhuisplannen voor de mogelijke gezinsuitbreiding; ik zeg hier 'mogelijk' want al 2 jaar op rij doen ze net alsof bij ons getimmerde vogelhuisje en komen ze er toch maar niet in. Mezen hebben nl. ook altijd een zgn. 'schaduwnest'. Hebben 2 huisjes op het oog, verbouwen de ingang, en maken pas daarna hun uiteindelijke keuze. Op deze foto zit er 1 binnen, de ander moet wachten. Leuk dat het licht ook precies valt op dat uitstekende veertje aan de zijkant.

Na een paar dagen warm weer kwam een welkome bui. De vers ontloken rozenblaadjes zijn hier nog prachtig rood en konden een regenbui goed gebruiken. Tijd om de macrolens weer af te stoffen en al dat verse groen van dichtbij te bekijken.

Al een poosje zijn 2 pimpelmezen het houten huisje aan het verbouwen om er eventueel in te trekken voor gezinsuitbreiding. Op een gegeven moment gaat het vrouwtje dan het mannetje checken op goede vader skills. Ze beweegt dan snel met de vleugels alsof ze een babyvogeltje is. Het is dan de bedoeling dat het mannetje haar eten komt geven. Hij wordt dus al opgevoed door het vrouwtje om het straks goed te doen.

De verwelkte bos bloemen van het jubileum van m'n man. Ik had hem al gewaarschuwd deze vooral niet weg te gooien, want verwelkt en verdroogd zijn die bloemen veel mooier. Met een ICM kun je immers de kleuren weer helemaal terughalen.

De boom en haar eigen schaduw in 1 beeld dat door de lijnen een grafisch karakter krijgt. De schaduw is extra groot omdat meer dan de helft van het grasveld een dijk is en dus omhoog loopt. Heb het beeld gelijkgetrokken met de dijk want dat komt optisch het best uit. Dijk is niet 100% recht en ook de boom groeit krom (naar het licht toe). Aan de onderzijde van de stam het gaas tegen de bevers.

Bevers richten veel schade aan in onze wijk. Hier een stukje naast het spoor. Een boom doorgeknaagd valt op een andere boom die hierdoor horizontaal verder moet groeien. Door de veerkracht van de natuur lukt dat aardig want heeft mooie bloesem gekregen. Vandaag opnieuw gefotografeerd met zon met een flinke laag saharazand om het licht wat te dempen.

Hoe een uitgebloeid boompje met een combinatie van groene en verdorde bladeren dankzij ICM een lenteachtig beeld kan worden.

Mooie vogel op een nog mooiere achtergrond/reflecties. Maar 't was geen held... Hij paradeerde rondom een andere aalscholver en liet zich goed zien aan haar. Heel stoer... totdat ie in het vaarwater kwam (letterlijk) van een gans; die werd boos en viel uit. De held nam gelijk de vleugels en keek niet meer om naar het vrouwtje dat gewoon achterbleef.

Nee, geen creatief experiment... dit is minimaal bewerkt. Een aalscholver in baltskleed komt net boven water en geeft me een paar kansen. Dit is een mislukte foto. Maar de reflectie is dat niet. De vogel kwam precies boven op het punt waar de zon een flatgebouw reflecteert en mooie kleuren geeft. Tussenin een klein eilandje met bomen die ook reflecteren. Het stille water krijgt golfjes en de kop van de vogel reflecteert daarin. Niveau en kleurtemp. wat aangepast.

Tijdens het uitlaten van de hond kwam ik een zilverreiger tegen. Grotere afstand, middenin de zon. Dat gaat nooit goed. Maar zag ook dat er een heel gezin die reiger ook had gezien, en stopten met de mobieltjes in de hand. Tsja, dan is het wachten tot ie mijn kant op komt vliegen, weg van al die mensen. Hij begon lopend door het water, maar er lag 2 m ijs langs de kant dus ging ie toch even op de vleugels.

Takken van diverse hangplanten die achter elkaar staan in ICM. Door een vloeiende beweging ontstaat een draperie.

Nog net voordat de sneeuw viel kon deze meerkoet een stukje schaatsen. Z'n schaduw is langgerekt door de late zon.

Een wannabe roofvogel? Zo laag vliegend over het weiland? Dit is een kokmeeuw boven het besneeuwde veld. Dacht altijd dat meeuwen wit zijn... maar door al die sneeuw zie je pas goed wat wit is. De meeuw is nu een kleurrijke vogel geworden.

Het in november gesnoeide trompetboompje kreeg een mooi druppelspoor toen de sneeuw bovenop aan het smelten was. Maar de druppel bevroor. Het boompje zelf gaf er een mooi geel tintje aan mee.

Deze eenden op de grens van het ijskoude water en het ijs. Durven ze erin te gaan? Nee. Na de foto keerden ze lopend terug naar de oever.

Een schilderijtje / per ongeluk gemaakte foto. Was bezig met scherpstellen en belichting bekijken op een zwarte meerkoet met zwart ijs en achtergrond. Kwam al tot de conclusie dat het echt niet kon. Maar koud en handschoenen aan dus druk per ongeluk op de ontspanknop; precies hetzelfde moment dat de meerkoet het water uit vloog het ijs op. Bij toeval scherp op de spetters. En wat zon gepakt zodat ik het wel een leuk schilderijtje vond.

Het riet langs de waterranden wordt hier in de stad altijd platgemaaid bij einde seizoen. Tenzij je net te klein bent. Deze eenzame stengel was te kort om geraakt te worden en dankzij het milde weer kreeg het alsnog de gelegenheid groot te groeien. Helemaal alleen langs het water in de zon; diezelfde zon scheen ook op een raam van een flat 50m verderop en weerspiegelde in het water achter de rietstengel.

Deze tijdelijke gast zwemt hier al een weekje rond. Foto genomen vanuit de blubber achter een struikje. De lage zon geeft een mooie gouden streep. Het nonnetje zelf houdt blijkbaar van het donker want in de lichtere stukken gaat ie niet zwemmen. Hij gaat dan ook niet zo op in z'n omgeving; je ziet 'm altijd. Over het algemeen een 'witte stip in de verte' want is best schuw.

Een ICM van de lisdodde. 't Is een heleboel proberen en met saai weer kun je zo fijn de pauze op het werk creatief invullen. De foto is m.i. herkenbaar gebleven.

De ultieme lichtpuntjes; dansende eendagsvliegjes in de zon. Ook dit weekend waren ze er nog. Laat in de middag in het laatste streepje zon dat nog over de dijk kon komen. Scherpstellen met de hand en grotendeels op de gok uiteraard. Was ik blij mee dat dat redelijk goed lukte. Je kunt zelfs zien dat een aantal beestjes rode 'onderdelen' heeft. Het plantje heb ik er bewust niet afgehaald; dat geeft m.i. wat diepte. Categorie heb ik macro ingevuld; maar met telelens gemaakt.

Mooie zonsondergang op de aankomstdag van onze vakantie. Camera op het hekje steunend wilde deze bladluis net vertrekken naar de zon. Maar opgepast voor het struikeldraadje (spinrag) op de haag.

Een paar meter zwemmen... en dan een tak van een dode boom die boven het water uitsteekt. Daar MOET ik bovenop zitten. Met precisie gesprongen en wat bijgestuurd met vleugels en staart een spetterend optreden.

Uitzicht van m'n hond op de hondendagopvang; die had vandaag een beter uitzicht dan ik (binnen). Zo'n prachtig gezicht wilde ik toch snel even vastleggen. Links zie je nog net een paar kleine lampjes van de file op de A2. Omdat dat zo miniem is heb ik geen 'mens en natuur' aangevinkt.

Rijd ik m'n burostoel even achteruit en kijk uit het raam; zit deze mus zich mooi op te tutten. Camera lag al op het buro dus dat ging snel. Het late middagzonnetje viel precies op haar kop. Als ze haar ogen open had gehouden had ze me kunnen zien want geen gordijnen en luxaflex omhoog. Soms heb je even mazzel.