Een kleine zilverreiger in het landschap / seascape. Hij kluunt hier naar boven toe; het mui uit. De zee ligt nog zo'n 50 m verderop want het is eb. De felle zon weerkaatst niet alleen de reiger in het water, maar ook de blauwe lucht op het nog natte zand. Vond vooral het landschapje surrealistisch overkomen door de gekozen belichting. 2e upload want de reiger stond nog wat scheef; nou stond ie dat ook, maar niet zó scheef. Denk dat ie nu fotografisch wel recht staat, maar is moeilijk te zien door de reflectie in bewegend water.

Een echte Schotse Hooglander in Mull, Schotland. Deze 'baas' stond op een heuvel stoer te doen. Wij stonden op de weg onder de heuvel. Aan de andere kant van de weg stonden moeder en kind. Maar met dat grassprietje in z'n mond was ie net iets minder stoer. Voor de zekerheid toch maar wat afstand gehouden.

Een niet zo spannende foto, maar vind het wel een mooie reflectie. Zo zwemt de meerkoet dwars door de berkenbomen en flatgebouw heen.

De Verdronken Zwarte Polder bij Nieuwvliet (Zeeland). In deze foto zie je de monding van de Westerschelde waar de Verdronken Zwarte Polder begint. Vond zelf dat deze foto de naam van die polder wel eer aandoet gezien de kleuren. De zon was al bijna weg, maar op 1 plek in de wolken zat een flink gat, dus de zon gaf volop reflecties op het vochtige zand. Op advies van de moderatie de foto aangepast naar echt zwart-wit... De tip om het contrast te verhogen was niet echt nodig; bij de vorige upload had ik nl. het contrast verminderd...

De titel verwijst naar het eerste woord dat in me opkwam toen ik de foto eenmaal had omgekeerd. Gemaakt met behulp van de felle zon die op slechts 1 plekje door het bladerdek heen kwam.

In Schotland kom je watervallen overal tegen. Hier een poging een MVB te maken (ipv een ICM) van het landschapje bestaande uit 2 overhangende bomen boven een rustig stukje van een waterval. Door de meervoudige belichting gaan de stilstaande delen nu bewegen en het bewegende water lijkt stil te staan. Zo ontstaat een tekening in combinatie met een fotografisch beeld zag ik. Leuke gewaarwording.

Zaterdag zag ik naast het pad naar de voordeur een honingbij die er werkelijk de hele middag dat ene plantje (sleutelbloem denk ik) bloempje voor bloempje is afgegaan. Dit all you can eat restaurant beviel hem blijkbaar wel. En helemaal alleen. Zodra het buikje vol was, vloog ie weg om binnen 5 minuten weer terug te komen en van voorafaan weer te beginnen. Hij stond me toe heerlijk dichtbij te zitten.

Kraaienkind mag van z'n moeder dichtbij mij komen; vragen om een snoepje. Pap en mam kraai vlogen al 2 jaar met me mee tijdens de hondenuitlaat. Zodra ze m'n hond zien, lopen ze erachteraan. Dit jaar hadden ze 3 jongen; dit is er 1 van. Inmiddels ben ik 1 van de ouders alweer 'kwijt' en loop ik nu in de wijk met 4 kraaien die meelopen / meevliegen. De territoria wijzigen in de loop van het jaar, moeilijk bij te houden waar ze zijn en ik zie weinig verschil tussen kraai 1 en kraai 2. Maar zij herkennen mij en m'n hond wel. Komen vanzelf naar me toe. In de foto was een eerste kennismaking met dit jong. Dol op hondensnoepjes (kip en lam).

Dat MVB proberen is verslavend; net als ICM. Je blijft net zo lang proberen tot er iets moois ontstaat. Dit is de Japanse kornoelje in een MVB variant net na een regenbuitje tegen een heldere lucht.

Een MVB van een els met een waterpartij daarachter waarin het groen van het riet reflecteert. De stammetjes worden door de MVB mooi dik. Het dunne boompje krijgt hierdoor echt body.

Wat een geluk; plotseling zien we een edelhert langs de weg staan. We parkeren een stukkie verderop en gaan kijken. Tot onze verbazing blijft het hert staan met ons 9-en er vlakbij. Iedereen maakt foto's. Intussen blokkeren we feitelijk de weg en ontstaat een kleine opstopping. Geen schelden en tieren daar, maar anderen stappen ook uit om te gaan kijken. Blijkbaar een ijdel diertje zo'n edelhert. Nooit eerder in het echt gezien, maar wat zijn die enorm groot. Is toch al gauw 2x een ree.

De Japanse kornoelje in een close-up van de vrucht en nog een paar bladeren van de bloem. De groene achtergrond van een heg laat nog net wat licht door. Het sierlijke vormpje deed me denken aan een kopje thee.

Tsja, de post werkt langzamer tegenwoordig. Deze postduif kwam aangevlogen in onze tuin, en blijft nu gewoon terugkomen. Is duidelijk aan mensen gewend en niet aan de andere wilde duiven die hier komen snacken. Aan de reacties te zien van de tortel, houtduif en holenduif, is dit een mannetje. Van hen mag ie niet mee-eten. Zelf heeft ie er geen probleem mee als wat voor vogel dan ook bij hem aanschuift. Toch een fijn portretje kunnen maken met mooi licht en achtergrond. En de kleuren van de postduif zelf vind ik eigenlijk ook wel heel mooi.

De woeste golven die tegen de kust aanslaan op het basalteiland Staffa, Schotland. Met lange sluitertijd en het veranderen van de kleuren zie ik hier een saffraan soepje met Spaanse pepers.

Op weg met de boot naar het eiland Lunga een korte tussenstop op eiland Staffa. De basaltblokken liggen glooiend alsof het grasvelden zijn. De grafische vormen vielen me op en het leek me duidelijk dat de woeste zee hier veel invloed op had en heeft gehad.

Uit wikipedia: De naam Staffa komt van het Noors voor staf, kolom of pilaar. Het eiland Staffa is bekend om zijn basaltgrotten. Het eiland is slechts 200 bij 600 meter groot (12 hectare), en is sinds het begin van de 19e eeuw onbewoond. De grootste grot is Fingal's Cave. Het boek De wonderstraal van de Franse schrijver Jules Verne speelt zich op Staffa af.

Deze alk showde haar blijheid; blij dat ze moeder was geworden. 2e upload met commentaar dat de vogel niet zo best was uitgesneden en dat het jammer was dat de vleugel er niet helemaal op stond... klopt helemaal. Dat was ook niet de foto die ik wilde insturen, maar een uitsnede voor mezelf gemaakt om te checken of de kop scherp was. Onder hetzelfde nummer bewaard van de foto en daarna de titel aan de verkeerde foto gehangen. Toch voortaan niet tussendoor even de hond gaan uitlaten...

Leuk stel alken dat kwam aanvliegen. Totaal niet bang voor mensen en waren duidelijk alleen met elkaar bezig. Vrouwtje maakte de raarste bewegingen en man zag het gelaten toe.

Een beetje verlegen papegaaiduikertje op het eiland Lunga, Schotland. Langzaam kwam ie naar me toegelopen (ik zat daar alleen) en stopte. Ik 2 passen achteruit, hij 2 passen vooruit. En nog een keer, en nog een keer. Tot ik ver genoeg opzij ging en hij even over m'n jas ging lopen. Toen was het weer goed en kreeg ik m'n winterjas terug. Winterjas in de zomer? Zekers. We kwamen aan met regen en kou. Wist toen nog niet dat het een aardige dag ging worden. Schotland heeft inderdaad 4 seizoenen per dag...

M'n kleren op het grasveld in de zon gelegd om te kunnen drogen. Eindelijk zon en warmte. In regenbroek en laarzen op het natte gras kon ik dit portretje maken met die mooie snavel in tegenlicht. Hij hield net z'n kop even omhoog en ging daarna weer verder met het schoffelen van de grond.

De zeearend vliegt met de gevangen vis weg naar de top van de bergen. Ik had erop gegokt dat hij na het vangen van de vis langszij zou komen zodat de bergachtige achtergrond ook op de foto zou staan. Ik stond hier op het bovenste achterdek te wiebelen. Leuk dat ie langsvloog.

Net als Maarten heb ik 2 weken na hem dezelfde reis gemaakt. Isle of Mull, Schotland. Ik heb geprobeerd de foto's van de spectaculaire visarenden net iets anders in te sturen anders lijkt het teveel op elkaar. Onder best moeilijke omstandigheden (wind, boot, regen) gelukkig toch een paar mooie visarenden kunnen ontmoeten. Wat een schitterende beesten zijn dat! Heb 'beïnvloede dieren" ook aangevinkt, want de schipper gooide zelf de vis in het water.

Bij een ICM heeft het de voorkeur dat die fel witte streepjes er niet op staan heb ik begrepen. Maar wat als je die nou 'ns bewust opzoekt? Dit is een vijgenblad waarvan het randje door de lage zon wordt verlicht. Ik verwachtte bij een ICM heel veel van die hinderlijke witte streepjes. In plaats daarvan zie ik dat die streepjes nu mooi gekleurd zijn en het blad laten omkrullen in een vloeiende beweging. Het beeld heb ik 90 graden gedraaid zodat het lijnenspel beter uitkwam.

Vlieg met handstand op de bamboe van de buren. 2e upload nav het verwijderen van een dwarstakje. Heb er 1 nieuw voetje voor gemodelleerd.

Langzaam klom de groene snuitkever naar boven om uiteindelijk de pootjes bij elkaar te doen en op te vliegen. Maar eenmaal bovenaan vond deze plant het wel genoeg; het blaadje werd topzwaar en de kever viel weer naar beneden. Timing is alles...
2e upload ivm te scherpe en overbelichte kop van de kever; aan de kop alleen had ik overigens niets gewijzigd. Ik denk dat bij het openen de ruisonderdrukking te hoog stond in combinatie met daarna het hele beeld oplichten. Is dat mogelijk? Zo ja, dan weet ik dat ik dat niet meer moet doen. En opletten bij de ruisonderdrukking; op eoa manier stond die ineens op 50.

De uitgebloeide bloemen in de tuin in combinatie met frisgroene planten en struiken gaven een fijn beeld voor een ICM. Niet echt meer herkenbaar, maar wel met fijne kleuren en vormen.

Een heel dun takje boog voorover en gaf deze baby engeltjesvleugels. Het takje was zo dun dat alleen de blaadjes overbleven in de foto. En precies op de juiste plek.

Japanse kornoelje die in m'n tuin in bloei staat. Ik heb de witte variant. Samen met lage sluitertijd fijne beweging door de wind. De kleuren heb ik veranderd; weet niet eens meer precies hoe, maar zo vond ik het beeld mooier. De te lichte vlek heb ik wat donkerder gemaakt.

Een late ronde varen over Lake Kerkini, Griekenland. Naast alle kroeskoppelikanen zitten er ook een paar roze pelikanen tussen. In het late licht kleurde de lucht wat warmer. De houding van deze pelikaan vond ik typisch iets van 'no pictures, please'.

Wat mij betreft een geslaagde kruising, deze gans. Vader is een Canadese gans, moeder een grauwe gans. Vorig jaar voor het eerst 2 jongen. En 1 daarvan is er nu nog steeds. Niet helemaal 'nog steeds', want in de winter is ie vertrokken samen met de ouders. De verre vlucht naar Noord-Amerika (waarschijnlijk) heeft ie ook gered en is in maart ook weer samen met de ouders teruggekomen. Zoals je hier kunt zien heeft ie wat vreemde kleuren; lijkt heel veel op de Canadese, maar verkeerde kleur snavel en poten (roze ipv zwart). De hals heeft ook een bruine tint.

De houding van deze baby deed me denken aan Pino van Sesamstraat... Deze jonge mus werd na het uitvliegen in onze tuin 'neergezet' door de ouders. Samen met een 30-tal broertjes, zusjes, neefjes en nichtjes. Het leek hier wel de dagopvang. De houding van de mus is hier niet het vragen om voer, maar de ontdekking van z'n eigen lichaam. 'Waar zijn die dingen voor aan beide zijden?' Even later kreeg ie door dat die pluisjes jeuken en begon zichzelf netjes te plukken. Elk half uur kwamen de ouders ook langs voor de voedselverstrekking. 2e upload; het oog is wat verscherpt. Uiteraard is dit een crop, maar niet overdreven (tuintje is maar 4 meter). Ben benieuwd of ze dit jaar ook hier komen. Er zitten nu nog ca. 15 kids van vorig jaar te wachten.