Een MVB van een els met een waterpartij daarachter waarin het groen van het riet reflecteert. De stammetjes worden door de MVB mooi dik. Het dunne boompje krijgt hierdoor echt body.

Wat een geluk; plotseling zien we een edelhert langs de weg staan. We parkeren een stukkie verderop en gaan kijken. Tot onze verbazing blijft het hert staan met ons 9-en er vlakbij. Iedereen maakt foto's. Intussen blokkeren we feitelijk de weg en ontstaat een kleine opstopping. Geen schelden en tieren daar, maar anderen stappen ook uit om te gaan kijken. Blijkbaar een ijdel diertje zo'n edelhert. Nooit eerder in het echt gezien, maar wat zijn die enorm groot. Is toch al gauw 2x een ree.

De Japanse kornoelje in een close-up van de vrucht en nog een paar bladeren van de bloem. De groene achtergrond van een heg laat nog net wat licht door. Het sierlijke vormpje deed me denken aan een kopje thee.

Tsja, de post werkt langzamer tegenwoordig. Deze postduif kwam aangevlogen in onze tuin, en blijft nu gewoon terugkomen. Is duidelijk aan mensen gewend en niet aan de andere wilde duiven die hier komen snacken. Aan de reacties te zien van de tortel, houtduif en holenduif, is dit een mannetje. Van hen mag ie niet mee-eten. Zelf heeft ie er geen probleem mee als wat voor vogel dan ook bij hem aanschuift. Toch een fijn portretje kunnen maken met mooi licht en achtergrond. En de kleuren van de postduif zelf vind ik eigenlijk ook wel heel mooi.

De woeste golven die tegen de kust aanslaan op het basalteiland Staffa, Schotland. Met lange sluitertijd en het veranderen van de kleuren zie ik hier een saffraan soepje met Spaanse pepers.

Op weg met de boot naar het eiland Lunga een korte tussenstop op eiland Staffa. De basaltblokken liggen glooiend alsof het grasvelden zijn. De grafische vormen vielen me op en het leek me duidelijk dat de woeste zee hier veel invloed op had en heeft gehad.

Uit wikipedia: De naam Staffa komt van het Noors voor staf, kolom of pilaar. Het eiland Staffa is bekend om zijn basaltgrotten. Het eiland is slechts 200 bij 600 meter groot (12 hectare), en is sinds het begin van de 19e eeuw onbewoond. De grootste grot is Fingal's Cave. Het boek De wonderstraal van de Franse schrijver Jules Verne speelt zich op Staffa af.

Deze alk showde haar blijheid; blij dat ze moeder was geworden. 2e upload met commentaar dat de vogel niet zo best was uitgesneden en dat het jammer was dat de vleugel er niet helemaal op stond... klopt helemaal. Dat was ook niet de foto die ik wilde insturen, maar een uitsnede voor mezelf gemaakt om te checken of de kop scherp was. Onder hetzelfde nummer bewaard van de foto en daarna de titel aan de verkeerde foto gehangen. Toch voortaan niet tussendoor even de hond gaan uitlaten...

Leuk stel alken dat kwam aanvliegen. Totaal niet bang voor mensen en waren duidelijk alleen met elkaar bezig. Vrouwtje maakte de raarste bewegingen en man zag het gelaten toe.

Een beetje verlegen papegaaiduikertje op het eiland Lunga, Schotland. Langzaam kwam ie naar me toegelopen (ik zat daar alleen) en stopte. Ik 2 passen achteruit, hij 2 passen vooruit. En nog een keer, en nog een keer. Tot ik ver genoeg opzij ging en hij even over m'n jas ging lopen. Toen was het weer goed en kreeg ik m'n winterjas terug. Winterjas in de zomer? Zekers. We kwamen aan met regen en kou. Wist toen nog niet dat het een aardige dag ging worden. Schotland heeft inderdaad 4 seizoenen per dag...

M'n kleren op het grasveld in de zon gelegd om te kunnen drogen. Eindelijk zon en warmte. In regenbroek en laarzen op het natte gras kon ik dit portretje maken met die mooie snavel in tegenlicht. Hij hield net z'n kop even omhoog en ging daarna weer verder met het schoffelen van de grond.

De zeearend vliegt met de gevangen vis weg naar de top van de bergen. Ik had erop gegokt dat hij na het vangen van de vis langszij zou komen zodat de bergachtige achtergrond ook op de foto zou staan. Ik stond hier op het bovenste achterdek te wiebelen. Leuk dat ie langsvloog.

Net als Maarten heb ik 2 weken na hem dezelfde reis gemaakt. Isle of Mull, Schotland. Ik heb geprobeerd de foto's van de spectaculaire visarenden net iets anders in te sturen anders lijkt het teveel op elkaar. Onder best moeilijke omstandigheden (wind, boot, regen) gelukkig toch een paar mooie visarenden kunnen ontmoeten. Wat een schitterende beesten zijn dat! Heb 'beïnvloede dieren" ook aangevinkt, want de schipper gooide zelf de vis in het water.

Bij een ICM heeft het de voorkeur dat die fel witte streepjes er niet op staan heb ik begrepen. Maar wat als je die nou 'ns bewust opzoekt? Dit is een vijgenblad waarvan het randje door de lage zon wordt verlicht. Ik verwachtte bij een ICM heel veel van die hinderlijke witte streepjes. In plaats daarvan zie ik dat die streepjes nu mooi gekleurd zijn en het blad laten omkrullen in een vloeiende beweging. Het beeld heb ik 90 graden gedraaid zodat het lijnenspel beter uitkwam.

Vlieg met handstand op de bamboe van de buren. 2e upload nav het verwijderen van een dwarstakje. Heb er 1 nieuw voetje voor gemodelleerd.

Langzaam klom de groene snuitkever naar boven om uiteindelijk de pootjes bij elkaar te doen en op te vliegen. Maar eenmaal bovenaan vond deze plant het wel genoeg; het blaadje werd topzwaar en de kever viel weer naar beneden. Timing is alles...
2e upload ivm te scherpe en overbelichte kop van de kever; aan de kop alleen had ik overigens niets gewijzigd. Ik denk dat bij het openen de ruisonderdrukking te hoog stond in combinatie met daarna het hele beeld oplichten. Is dat mogelijk? Zo ja, dan weet ik dat ik dat niet meer moet doen. En opletten bij de ruisonderdrukking; op eoa manier stond die ineens op 50.

De uitgebloeide bloemen in de tuin in combinatie met frisgroene planten en struiken gaven een fijn beeld voor een ICM. Niet echt meer herkenbaar, maar wel met fijne kleuren en vormen.

Een heel dun takje boog voorover en gaf deze baby engeltjesvleugels. Het takje was zo dun dat alleen de blaadjes overbleven in de foto. En precies op de juiste plek.

Japanse kornoelje die in m'n tuin in bloei staat. Ik heb de witte variant. Samen met lage sluitertijd fijne beweging door de wind. De kleuren heb ik veranderd; weet niet eens meer precies hoe, maar zo vond ik het beeld mooier. De te lichte vlek heb ik wat donkerder gemaakt.

Een late ronde varen over Lake Kerkini, Griekenland. Naast alle kroeskoppelikanen zitten er ook een paar roze pelikanen tussen. In het late licht kleurde de lucht wat warmer. De houding van deze pelikaan vond ik typisch iets van 'no pictures, please'.

Wat mij betreft een geslaagde kruising, deze gans. Vader is een Canadese gans, moeder een grauwe gans. Vorig jaar voor het eerst 2 jongen. En 1 daarvan is er nu nog steeds. Niet helemaal 'nog steeds', want in de winter is ie vertrokken samen met de ouders. De verre vlucht naar Noord-Amerika (waarschijnlijk) heeft ie ook gered en is in maart ook weer samen met de ouders teruggekomen. Zoals je hier kunt zien heeft ie wat vreemde kleuren; lijkt heel veel op de Canadese, maar verkeerde kleur snavel en poten (roze ipv zwart). De hals heeft ook een bruine tint.

De houding van deze baby deed me denken aan Pino van Sesamstraat... Deze jonge mus werd na het uitvliegen in onze tuin 'neergezet' door de ouders. Samen met een 30-tal broertjes, zusjes, neefjes en nichtjes. Het leek hier wel de dagopvang. De houding van de mus is hier niet het vragen om voer, maar de ontdekking van z'n eigen lichaam. 'Waar zijn die dingen voor aan beide zijden?' Even later kreeg ie door dat die pluisjes jeuken en begon zichzelf netjes te plukken. Elk half uur kwamen de ouders ook langs voor de voedselverstrekking. 2e upload; het oog is wat verscherpt. Uiteraard is dit een crop, maar niet overdreven (tuintje is maar 4 meter). Ben benieuwd of ze dit jaar ook hier komen. Er zitten nu nog ca. 15 kids van vorig jaar te wachten.

Ik sta hier op een fietsbruggetje tussen 2 graslanden in. En volg de reiger van rechts naar links. Ik had het vermoeden dat hij naar linksboven wilde (in de foto) want daar heb je een stukje ondiep water waar hij fijn kon vissen. Gelukkig deed hij dat ook en ging rakelings over het grasveldje heen. Had niet vooraf verwacht dat de foto ook nog zou lukken...

De ontwikkeling van de groene haagbeuk kan soms razendsnel gaan. Heel langzaam worden de knoppen steeds groter, maar als het eenmaal zover is dat ie op maximale grootte is, dan komen de bladeren binnen 10 minuten te voorschijn. Deze doen me denken aan de muizentrapjes die je vroeger van papier ging vouwen.

De brede sloten in de wijk liggen er vol mee; afgevallen takjes, bladeren, katjes en heel veel 'snottebellen' van de zwarte els. De stroming voert ze mee door de sloten. Deze sloot loopt naast een huis waarvan de eetkamer boven het water is gebouwd. De zon schijnt op het natuurlijke afval in het water, maar ook op de ramen van die eetkamer. En dat reflecteert dan weer op de sloot met afval. In de curven de sloot nog wat donkerder gemaakt zodat het afval in de ruitvormige ramen extra opvalt.

De bladontwikkeling van een rode klimroos. Langs de steel ontstaat een velletje dat uiteindelijk een kartelrandje krijgt en pas dan gaat verder groeien tot volwaardig blad. Met tegenlicht kun je zelfs miniscule druppeltjes zien op de zaagtanden.

Afgelopen jaar weer hondenhaar gespaard voor het nestseizoen (muv de periode dat er tekenpillen oid bij de hond nodig zijn; dat gif is niet goed voor jonge vogeltjes) en opgehangen aan de vijgenboom in een lege verpakking Kaapse goudbes die je in december in de supermarkt ziet. Rekje volgemaakt. Deze pimpelmees maakt er dankbaar gebruik van. En hij was niet de enige; er kwam zelfs een kauw die haren uit het doosje trekken.

Op elke waaihoek in de straten liggen grote bergen afval van de Els. Een echte hooikoortsboom. De kleuren wat aangepast zodat het wat saaie bruin-beige werd opgevrolijkt tot een kleurrijk feestje.

2 opnames van een wilg langs het water samengevoegd in PS. De opnamen zijn van de spiegeling van een wilg in het water. 1 foto scherp op de boom, de ander scherp op alles wat op het water drijft. Beiden kregen een licht filter; 1 warm oranje en 1 koel blauw. Al deze contrasten samen leverden dit beeld op.

Op een kruising van 2 vijgenboomtakken heb ik een beschimmelde aardbei gelegd om te fotograferen. Door de zon zakte die schimmel al snel in elkaar en kwam die foto niet door de moderatie. Maar náást de aardbei ontstond een leuk effect en dat zie je op deze foto. De aardbei kwam uit de koeling en lag in de zon. Hierdoor ontstond een waterdampvlek op 1 tak. En best mooi om te zien. Tussen beide takken door zag je nog net het rood van de nieuwe rozenblaadjes. De foto heb ik in kleuren omgedraaid; vond het rood minder mooi. Toen ontstond deze.

Deze leukerd is 1 van de vaders van vorig jaar. In gedrag worden de kinderen zodra ze zelfstandig zijn, in onze tuin 'gedumpt'. De ouders gaan dan verder met hun eigen leven. De jongen van vorig jaar zitten hier de hele dag door. Ze slapen hier niet, maar zijn er toch ca. 4 uur per dag. En de jongen van vorig jaar zijn nog niet toe aan gezinsuitbreiding; ze zijn baldadig en maken wat ruzie. Op de foto spreekt de mus z'n kroost toe vanaf de carport van de buren. Ben benieuwd hoeveel nesten er dit jaar hier neergezet gaan worden; vorig jaar kwam ik op 29 mussen tegelijk.